Yaşamdan tat almasını öğretmelisin önce bana. Sabah kalktığımda, ezberlettiklerini unutmuş olmak kaygısıyla ürpermemeliyim. Çicekleri sulamalıyım ilk iş. Öğrettiğin bir türkü olmalı dudaklarımda, gönlümdeki güneşte sen olmalısın. Öyle şeyler öğretmelisin ki bana, karda ve fırtınada hep ayakta kalabilmeliyim. Öğrettiklerin tozlu raflara kalkmak zorunda kalmamalı. Pratik yaşamda karşılığını bulmalı hepsi. Yaşamda gerçeklerden koparma beni. Ta içine dalalım seninle. Şu engin denizinde yol göster bana. Korkmadan ilerlet beni, insan beyninin labirentleri arasında. Kabalığı bencilliği ve bağnazlığı aşağılamayı, onlarla yılmadan savaşmayı öğret bana. 'Fikri hür,irfanı hür,vicdanı hür'bir gençliğin parçası olayım senin katkınla. Düşüncem sınıfın dört duvarına çarpa çarpa körelmesin; kütüphanede,laboratuvarda, tüm evrenin gizleriyle bilinip yaratıcı olmayı öğretsin. Seninle araştırayım, gözleyeyim, yapayım. Sorularımdan, sendeki birikimi kendi içime seni tüketme isteğimden korkma. Seninle beraber yeni buluşları, bilgileri izlemek; tiyatrolara, konserlere gitmek, çağımı seninle yorumlamak istiyorum. Bunu başarabilmek için okumayı öğret bana, ama anlayarak ve usa vurarak okumayı. Ve ana dilimi öğret bana; anlamak ve anlatabilmek için....

Yaşam değer kazanmalı bana verdiğin değerlere inandıkça.

Kurtar beni, insanı boğan anlamsızlıklar batağından, yalanlardan, bireyci bunalımlardan. Bir incir yaprağına bakmasını öğret bana, kendi avuçlarımın içinde gezebilmeyi ve gökyüzünün her yerde mavi olduğunu. Acımayı öğter bana. Yanımdaki mutsuzken gülmenin anlamsızlığını göster. Özüm karamsarlık değil, sevinç ve çoşku olsun. Gülümse hep bana. Siteminde bile iyi niyetini sezerim. Israr edersem gerçeklere gözlerimi kapamakta, ağzımı açmayıp kulaklarımı tıkamakta, uyandır beni tokat gibi sesinle.
YAŞAM DENEN İKİ BİLİNMEYEN DENKLEMİ ÇÖZERKEN YANIMDA OL, KARŞIMDA DEĞİL.

Mahsur kaldığım köyümde bile gel, bul beni. Yardım et, kurtarayım köyümü hala ortaçağın kara ekmeğini yemekten. Köyümü sevdir bana. Bilmeliyim; uzaklarda daha kalkınmamış yaşamlar olduğunu. Anadolu'mda daha bahtsız topraklar var; onları da bilmeliyim. Gitmem, görmem ve daha çok öğrenmem için isteklendirmelisin beni. Ama içime öyle bir tohum atmalısın ki, serpildikçe çiçekleri, meyvesi, yurt sevgisi olmalı. Çeşmesinden su akıtmayı, buğdayından bire bin almayı öğrenmeliyim senden.
KÖYÜMÜ SIMSIKI KUCAKLAMALIYIM, SEVGİMLE BİLGİMLE.

Hepsinden de önce ATATÜRK'ümü öğret bana. Kalıplaşmış sözlüklerle, anlamsızlaşmış tarihlerle donmasın O. Çağımı usumla, emeğimle yorumladıkça ben, yaşasın O Yurdumun bayındır toprakları üzerinde.
ÖĞRET BANA Kİ, KARA TOHUMDAN ÇIKIP BİR BAŞAK GİBİ IŞIKLI GÖKLERDE SAVRULAYIM; YURDUMUN EKMEĞİ, İNSANLIĞIN YÜZ AKI OLAYIM.