Sevgi tohumları ekmek isterdim bu dünyanın üzerine, aynen toprağa buğday ekercesine...
Bu tohumlar çimlenecek, yeşerecek, filizlenecek ve birer sarmaşık gibi saracaklar etrafı.
İnsanoğlunu bağlayacak birbirine, sımsıkı hem de ayrılmamacasına.
Tebessüm olacak tüm yüzlerde, tebessüm ve sıcacık bir gülümseme...
Karşısındakini ısıtmalı bu gülümseme; enerjisi bitmeyen bir güneş gibi tatlı birkaç söz,
içten bir bakış, nasıl da etkiler insanı değil mi? Karşındakine ne kadar kırgın da olsan,
sana sıcacık ve yakın bakan bir çift göze nasıl kızgınlıkla bakabilirsin?
Elinden geldiğince yumuşar, sen de tebessüm edersin.
Üzerimizden mutluluk bulutları eksik olmamalı hiç.
Şimşek ve yıldırım yerine sevgi ışınları çakmalı üzerimize.
Yağmur yerine sevgi damlaları çiselemeli... Sevgi yağmurunda şemsiyesiz kalmalı insanoğlu.
Gökyüzünün o maviliğinde, o derin maviliğinde düşüncelere dalmalı;
tatlı hayaller kurmalı, birşeyler ümit etmeli ve sevmeli...
Karşıdaki ufuk çizgisinin inceliğinde yok olmalı bütün sorunlar.
Gökkuşağının rengi kadar canlı olmalı hayat.
İnsanoğlu neden bilmez acaba toprağın, suyun, deniz ve göğün sevgiyle yoğrulmuş olduğunu?
Yeni tomurcuk açan bir gülün tazeliğindedir, tabiat ananın bizlere sunduğu sevgi demeti.
Henüz taze ve el değmemiş gibi... Bu sevgi demeti baş üstünde taşınmalı her zaman;
en ufak zarar görmesini engellemek için ve de hayat karşısında bu demeti yeni nesillere
sağ salim devredebilmek için.
|
