KARADENİZ'E SEYAHAT
Gezimizin ilk durağı Samsun oldu. Atatürk’ün ayak bastığı Samsun’u sabahın ilk ışığında tepeden seyrettik. İnanılmaz güzel fotoğraflar çektik. Çarşamba, Ünye, Terme üzerinden Ordu’ya geldik. Konak ve müze gezisinden sonra 475 metre yükseklikteki Boz tepe’den kuşbakışı seyrettik Karadeniz’i. Fındık bahçelerini gezdik. Henüz vakti olmadığı için toplayanları göremedik. Ama dalından birkaç tane toplayıp tam olmamış olsalar bile taze fındık yedik. Gezimizin ilk günü olduğundan bayağı yorulmuştuk. Ve otelin Yolunu tuttuk. Sabah kahvaltıdan sonra yola koyulduk. Bizi uzun ve tarifsiz güzel yorucu bir yol bekliyordu. Giresun kalesini gezip fotoğraf çektikten sonra dünyaca tanınan fındık bahçelerini gezdik. Öğleden sonra Topal Osman anıtına tırmanıp tarihi geçmişini dinledik rehberimizden. Giresun İçin çok faydalı bir insanmış. Dört taraftan Giresun’u seyrettik. Giresun adeta ayaklarımızın altındaydı. Dilek çeşmesinden su içip yola koyulduk. Tirebolu üzerinden Trabzon’a ulaştık. Tarih kokan Ayasofya Kilisesi’ni hayretler içinde gezdik Freskler’i ve yapılış öyküsünü rehberimizden dinledik. Hayretler içinde diyorum çünkü insanlığa sığmayan tahrifatlar yapılarak adeta kökünü kazımışlar fresklerin. Tarihimiz yok olmuş. Çok utandık Japon turistler’den. Bu tahrifatı nasıl anlattı bilmiyoruz rehberleri. Ama kısık gözlerle bizlere bakıyorlardı şaşkın. Gözlerimiz yaşardı bu manzara karşısında. Kim yapabilirdi bu insafsızlığı bulamadık. Herhalde bizler gibi tarihini düşünmeyen cahillerdir. Trabzon’a gelip de Atatürk’ün o muhteşem Köşk’ ünü görmeden edemezdik. Köşk orman arasında gizlenmiş Tüm görkemiyle ve mağrur Karadeniz’e bakıyordu. Atatürk’ün yaşamının bir kısmını geçirdiği yerde, tarihi kararların alındığı, ve hatta vasiyetini yazdığı Mekanda dolaşmak, çalışma masasına dokunmak, uzanıp ta gazete okuduğu sedire bakmak İçimizi bir garip duyguyla doldurdu. Milli duygularımız şaha kalkarak özlem duyduk. Ruhen üzgün, bir o kadar da gizemli bir haz duyduk. Deniz seviyesinden 1600 metre yükseklikteki Karadağ yamaçlarına kurulmuş Sümela Manastırı’na arzu eden 45 dakika yaya patikadan arzu edenlerse minibüslerle tırmandı. İnanılmaz 72 adet oda adeta dağın içine oyulup yerleştirilmiş. Orman sarıp koynuna almış Görkemli yapıyı. Kaçkarlar’n doyulmaz manzarası bizi büyüledi. Ve 12 ay erimeyen buzullarda yürüdük. Tarihi taş köprüden geçtik. Geceyi otelimizde geçirdik. Sabahleyin Fırtına dere’ sini geçerek Çamlı Hemşin’ e ulaştıktan sonra otobüsten inip yolumuza minibüslerle devam ettik. 320 metre yükseklikteki tarihi Zil Kalesi’ ne çıktık. Rehberimizden kaleden yapılan haberleşme tekniğini dinlerken ne tarafı seyredeceğimizi şaşırdık. Ormanın sıklığından göremediğimiz dere sesini epeyce araştırdık. Ama göremedik. Of üzerinden Çaykara’ ya vardık Minibüslerle Solaklı Irmağı kaynağındaki deniz seviyesinden 1650 metre yükseklikteki Uzun Göl’ e ilk önce tepeden baktık. Kalbimiz duracaktı manzaranın güzelliği karşısında. Hani yeni doğmuş bir bebeği öpüp koklamak istersinde zarar veririm korkusuyla yavaşça okşarsın ya sadece aynen öyle bir duyguyla gölün yamacına doğru indik. Dilimiz tutulmuştu sanki. O kadar güzeldi ki anlatılmaz ancak görülebilir. Gerçi fotoğrafını çektik ama mümkün değil hiçbir resim resmedemez bu güzelliği. Gölün etrafında ahşap çay bahçeleri, için de yüzen ördekler ve havası muhteşemdi. Gürültülü akan derenin yanında kurulu lokantada taze alabalık yedik. Deli akan derede yüzen çocukları seyrettik. Bir taraftan da tulum dinleyip oynayanları seyrettik. Otelimize döndük. Sabah kahvaltıdan sonra daha görülecek güzellikler olduğu için sonra yaylalara doğru yol aldık. Zirvelere nefes nefese tırmandık. 1200 metre yükseklikteki Ayder yaylasında ahşap evleri gezip fotoğraf çekmemek olur mu. Öğlen saatlerinde karnımız kurt gibi acıkmıştı. Yöresel yemekleri yiyeceğimiz lokantada bizi folklorik kıyafetlerle karşıladılar. Mısır unuyla yapılan mıhlama yiyip buz gibi yayık ayranımızı içtikten sonra tulum çalarak horon oynayan personele karışıp bizlerde bildiğimiz kadarıyla horon teptik. Kavron yaylasına geçtik. Buzlardan köprü olmuş dereler aştık. Yaylanın tepesinden kuş bakışı gördüğümüz ama sesi sanki yanımızda çağlayan dereye ulaşmak için az çaba harcamadık. buz gibi suyundan içip elimizi yüzümüzü yıkadığımızda tüm yorgunluğumuz gidiverdi. Derenin etrafı renk renk çiçeklerle bezenmişti. Kayaların üzerine oturup ayaklarımızı soğuk suya soktuk. Hatta cesaretli olanlar yüzmeye bile çalıştılar. Elbette ki ben denemedim bile. Geri dönüşümüz daha bir zordu yokuş yukarı tırmanıp minibüslerimize binip otelimize döndük. Sabah bir güzel dinlenmiş olarak kalktık. Kahvaltıdan sonra otobüslerimizle sel felaketi geçiren çay üreten güzel Rize’ye doğru yola çıktık (ben kendim Rize’ li olduğumdan mıdır n edir çok heyecanlıydım.). Rize’ de ilk iş olarak çay fabrikası gezdik. Zor şartlarda çalışan işçiler çayın safhalarını anlattı. Soldurma, kurutma, kıvırma, kalite ayrımı ve paketleme çok ilginç bir tecrübeydi bizim için. Rize bezi dokunan atölyeleri gezdik. Birkaç parça da aldık hani anı olsun diye. Çay bahçelerine gidip çay toplayan kızlarla söyleşip biz de toplamaya çalıştık acemice. Aman Yarabbi ne zor şeymiş çay toplamak, belimiz ağırdı. Sanki kolay ne var ki şu dünyada Hamsi köye gittik. Hamsi köy dedikse öyle denize nazır bir köy değil. Dağın eteklerine kurulmuş ormanın içine gizlenmiş bir köy. Görmeye değer. Meşhur Hamsi köy sütlacı yemeden olur mu hiç. Tarihi ipek yol geçtiği zamanlarda gelip geçene sütlaç ikram ettiklerinden dünyaca tanınırmış bir zamanlar. Otelimiz Çayeli’ndeydi ve istikamet Çayeli. Dinlendikten sonra Çayeli’ den öteye Artvin ve taa Sarp sınır kapısına kadar gidiyor. Karadeniz’in en doğusu sınırdan geçemedik pasaportumuz olmadığından. Olsun sınırda bekleyen askerlerimizi gördük, sohbet ettik. Bugünlük bu kadar deyip otelimiz döndük. Otelimizde dinlendikten sonra sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yola çıktık. Doğu Karadeniz’ i bitirmiştik. Gerçi sadece vakitsizlikten rehberimizin götürdüğü yerleri anlatabildik. İnanıyoruz ki mutlaka daha ne güzellikler vardır gidemediğimiz. İnşallah bir daha ki sefere deyip yola koyulduk. Karadeniz’in ve Türkiye’nin en uç noktası Sinop’a vardık. Mükemmel bir sahil karşıladı bizi Türkiye’nin tek Fiyort’u olan Hamsaroz fiyort‘unu gördük. İnanılmaz adeta göl gibi ormanın içine gizlenmiş denize bağı hiç yokmuş gibi. Müthiş bir yer. Gemi maketleri ve Karadeniz takası yapım atölyesini gezdik. Hamsaroz’da oturduk dinlendik yol bizi bekliyordu. Geceyi Ilgaz dağı milli park’ında geçirmeyi düşündük ve öyle de yaptık. Şehirde sıcaktan bunalmıştık. Birden bire soğuktan kazaklarımıza sarıldık. Adeta dağ başıydı burası otelimizin adı gibi. Kuş sesleriyle uyandık. Çivi gibi derler ya işte öyle hepimiz zımba gibiydik. Kış olmadığından teleferik çalışmıyordu. Ama yağma yok tırmanmadan olur mu? Biz de tırmanabildiğimiz kadar tırmandık. Geri dönerken yorulduğumuzu fark ettik. Dizlerimizin dermanı kesilmişti adeta. Ilık bir duş alıp kahvaltı hazırlığı yaptık. Sabah kahvaltıdan sonra otobüsümüze binerek şehitler kenti Kastamonu’ya doğru hareket ettik. Şerife Bacı Anıtı’nı ve tarihi Kastamonu evlerini gezdik hayran, hayran. Tarihi evleri devlet korumaya alıp restore ettirmiş. Umarız sadece Kastamonu ile sınırlı kalmaz tüm tarihimizi el ele koruruz. İnşallah zihniyetimiz değişir fazla geç olmadan. Kibrit kutusu gibi sıralanmış bu evlerin en güzel yanı ise birbirine ne kadar yakın olursa olsunlar bir birine gölge etmiyorlar. Çarşıyı dolaşıp alış veriş yaptıktan sonra Yörük Köyü’ne yolumuz düştü. Karşılayanlar Yörük, ayranları ve gözlemeleri Yörük. Bir güzel karnımızı doyurduk. Tarihi konakları ve çamaşırhaneyi gezdik. Temiz hava ile ciğerlerimiz doldurduk. Ve Safranı bol ama şimdilerde tek bir ninecik tarafından yılda 350 gr. Üretilen Safranbolu’ya Ulaştık. Yağmur gelmek üzere gök yüzü biraz bulutluydu. Hayret ediyoruz yılda 250 günü yağış alan Karadeniz bizim olduğumuz 10 günde hiç yağmura rastlamadık. Seviniyoruz tabi ki güneş saatini görüp inceledik. Tarihi konakları, evleri gezip, birazda yemeniciler çarşısını dolaştıktan sonra 250 yıllık Tarihi Paşaoğlu konaklarında gecemizi geçirmek üzere odalarımıza çekildik. Küçücük odalarda eskiden yaşanmışları düşünerek garip bir hazla, biraz da yorgunluktan deliksiz uykuya daldık. Sabah kahvaltıdan sonra dantel gibi işlenen girintili Karadeniz kıyısında kıvrıla, kıvrıla ilerleyerek Roma İmparatoru Tirebus tarafından yaptırılan Kuş Kayasın’nı görmek için durduk işte bu gün yağmur yağıyordu. İlk defa yağmurla birlikte dimdik merdiveni tırmandık. Kuş bakışı seyrettik bir tarafta kıyıları, bir tarafta dağları. Yağmur şiddetini artırıyordu. Geri dönmeliydik. Yolcu yolunda gerekti. 15 dakikalık bir yolculuktan sonra Amasra’ya vardık. Yağmur yağıyordu ve insanlar denize giriyordu. İnanılmaz güzel küçücük bir kıyı bizi büyüledi. Fatih Sultan Mehmet Çeşm-i Cihan demiş gerçektende cihana değer hani. Çeşm-i -Cihan’da karnımızı doyurduk. Aç kurtlar gibiydik her birimiz. Temiz hava ciğerlerimize bayram ettiriyordu. Yağmurun altında liman gezintisi yaptıktan sonra yolcu yolunda gerekti ve yollar bizi bekliyordu. Ve koyulduk yola. Hem hazların en büyüğü cebimizde hem de tatil bitimini haber veren yolların hüznü, bu ikilemle çarpan yüreklerimiz hazırdı İstanbul’a Unutmadan bu anlattığımız yerler, güzel insanlar sadece bu kadar değil. Bölgede turumuzun götürdüğü yerler ve ancak 10 güne sığan bölümü. Mutlaka çoğunu zamansızlıktan atladık. Artık Marmara’ya yolculuğumuz başlamak üzereydi. Biraz üzgün, biraz özlemle (evimizi, bekleyenleri çok özlemiştik) yola çıktık. Bartın, Devrek, Mengen, Bolu üzerinden ve nihayet eşi benzeri olmayan İstanbul Boğaz’ı karşımızdaydı. Bir dahaki seyahatimize kadar vedalaştık yol arkadaşlarımızla. Evimizdeydik artık. Ertesi gün işlerimiz bizi bekliyordu. Biz de Göz, Gönül ve Ruh doygunluyla dopingli olarak işimize başlayacaktık. Kendimden utandım. Bir Karadeniz’li olarak Karadeniz’i tanımıyordum. Önce bölgemizi, ülkemizi ve güzelliklerini tanıdıktan sonra Avrupa’ya açılsak daha iyi olmaz mı? Bizim bu gördüklerimizi her yerde anlatıp reklam yapacağız. Bundan sonraki seyahatimiz umarız en yakın zamanda gerçekleşir. Zeugma – Hasan keyf ve Tüm Doğu Anadolu olur. Ürgüp, Göreme, Didim, Dalyan, Kuşadası, Marmaris, Efes, Antalya, Bodrum, Göcek daha bir çok sayamadığımız yerler. Kısacası ülkemizin görülmeye değer bir cennettir her köşesi. TÜRKİYE’M CENNET VATANIM
Meral Yağcıoğlu
|
