Yanında mevsim bahar. Güzel ellerin yine saçlarımı okşuyor rüyalarımda. Sıcaklığın, masumiyetin, bir kere içten “yavrum” deyişin beni alıp götürüyor en ücra yerlere. Büyüdüm anne büyüdüm, hiçbirşeyim olmadan yaşayabilecek kadar cesaretliyim ama sen olmadan asla. Çünkü senin sevgin içimi ısıtıyor soğuk bir kış günü. Gözlerin düşüyor gecelerime. Sabah olsun istemiyorum seni bir daha göremem diye.

Anladım ki sen canım, sen nefesim, sen en çok sevdiğim, sen benim tek vazgeçilmezimsin. Sen yeri gelir vatanım, yeri gelir hasretim, sen beni büyüten beni sımsıcak kollarında uyutan yüreğim, canımın taa içi, kalbimsin...

Bedenim yaşadıkça ve her soluk aldığımda sen benim güzel annem, canım annem olarak kalacaksın. Ben bir gün ölsem de sen bir melek olarak kalacaksın. Acımasız hayata inat olsun diye değil; herşeyim olduğun için çok ama çok seviyorum...