Düşünün içinde,
Bir düşün içinde gördü kendini...
Çorak topraklar üstünde koşuyordu,
Kesek kesek olmuştu yer sanki...

Düşünün içinde,
Bir düşte gördü kendini...
Ne bir ağaç, ne de su,
Yer haki, gök mavi...

Düşünün içinde,
Bir düşteydi, düş işte...
Toprak bitti birden,
Bir uçurum üstündeydi,
"Yapma anne" diyordu kızı,
"Ne olur GİTME!"
Buruk bir bakış vardı gözlerinde,
Ardında çorak toprak,
Bir ucunda kızı,
Önünde kırlar, ormanlar,
Çağlayan sular...

Gitmeliydi...

Kulaklarında kızının çığlık sesi,
Düşündeki düşten ölüme düştü,
Uyansaydı anlayacaktı,
Biliyorum anlayacaktı...
Ama bir daha hiç açılmadı gözleri...


Annem ölmeden bir gün evvel görmüştüm bu rüyayı...

Zuhal Demiröz