acemi sevdalara aşinadır kır çiçeği,
görmüş geçirmiş değildir bir gül gibi
ne goncası vardır,
ne batıp kanatan kaprisleri,
ne de kendine köle ettiği bir bülbülü...
ruhu gülistanlarda esir olmamıştır,
özgürdür olabildiğince,
..........ve mutludur kendi halince.

öyle aristokrat değildir kır çiçekleri,
sayıları çok olsa da...
iki parmak arasında olmalıdır,
değil midir ki asaleti bundan,
cazibesi tevazuundan! !

görsen koparmaya kıyamazsın bir gülü dalından,
koklar geçersin,
koklarsın ve sadece seyredersin....
oysa kır çiçeğini gördüğün anda,
hiç düşünmezsin,
koparırsın,
ve o senin elinde kalır,
sadece senindir artık o anda...
bu yüzdendir ki,
kır çiçeklerinin ikinci adıdır “VEFA”

kaybedenler kaybettiklerine yansınlar
ve aynadaki zavallıya baksınlar...
inatla direnecek kir çiçeği
ayrılıkçı rüzgarlara,
aşık olacak uçurumdaki kenarlara
ve 'yar yar' diye açacak...
bir dağın yamacında....