Bin yıllardır gözyaşlarıyla suladılar
bu bereketli toprakları...
Onca acı, onca yokluğu hissetmedik sayelerinde...
Hayata  da ölüme de dimdik baktılar her zaman...
Zamana, darbelere dirençliydi annelerimiz;
Sevildiğimiz kadar sevemedik hiç!
Kokuları tanıdıktı;
Dünyanın en güvenli yeriydi kucakları;
Kusursuz olmasalar da mükemmeldiler hepsi;
Bir benzerlerini bulamadık hiç!
Ne aç-susuz, ne duasız bıraktılar bizi;
Bazen diri diri yandılar;
Bazen, dilsiz bir dağ gibi kederden anıttılar.
Ayağını çekse de herkes, yanımızdaydılar.
Onlar kadar güçlü olamadık hiç!
Kimimiz hiç tanımadık;
Kimimiz erken kaybettik;
Kimimiz mahrum sıcaklığından,
Kimimiz değil;
Her durumda,
İz bıraktılar yüreğimizde,
Ölümsüz annelerimiz!

Nazan Danacıoğlu