Kaderimi çizmiş mutsuz bir kalem
Gülnare Leman 'Anne biliyordum yolumun sonsuza ulaşacağını. Her gece seni, babamı, kardeşimi gözlerimin önüne getiriyor ve canımı vermezsem sizlerin canını alacaklarını söylüyordular. 21 yaşına geldim anne. Yüzünüzü yılda bir kerecik gördüm.Ninem beni büyüttü, ama senin kokunu ondan alamadım anne. Ninem beni aff et seni tek bıraktım. Babamların yanında kalmalı onlarla son günlerimi yaşamalıydım. Anne seni bilerekten çok kızdırıyordum ve gönlünü alıyordum. Hatırlarsın hep diyordum ki, bir gün her şey düzelecek. Çünki biliyordum bu mutlu günlerimin sonuna çok az kaldığını. Canım babam bana hediyye etdiğin araba için teşekkür edemedim bile. İlk kullandığım andan şeytan benimle uğraşıyordu. Arabayı taşlara kendim vurdum. Dostlarlm için. Onlara bir şey olmasın istedim. Zamanında arabayı durduramasaydım kaç can yakılacaktı anne. O gün kurtulmayı başardım. Kaderim böyleymiş anne... Yüzmeyi bilmiyordum amma şeytana uydum anne. Sakın ağlama anne... Ağlama babacığım... Ağlama kardeşim... 21 yaşlı yeğenim Amid Rusiyada yaşayan annesini,babasını ve erkek kardeşini görmek için onların yanına gitmişti. Üzmeyi bilmeyen Amid dostlarıyla birlikte gölde üzmeye gitmiş ve aniden kendini suya atmış ve dostlarının çabasına bakmayarak boğulmuşdur. İki gün sonra yeğenimi derin gölden buldular. Bu gün bir ay oldu.
|
