Anımsıyor musun bu şiiri? Şairini anımsayamadığım bu şiiri sana gönderdiğim zaman bilmeden de olsa sana bir doğum günü hediyesi olmuştu.

"İlk defa bir büyüğüm bana şiir gönderiyor ve benim doğum günümdü..."

Anımsıyor musun bu sözleri?

Bu sözler ve şiir bende yılların özlemini, içimdeki şefkat boşluğunu gidermiş, içim sevgi ile dolmuştu. Hiç beklemediğim bir hitap şekliydi;

"babacığım"

Beni en fazla mest eden, mutlu eden sözdü....

"Merhaba neyiniz var çok üzüldüm? Benim babam hastaymış, kızına neden hasta olduğunu söylemiyor? Çok geçmiş olsun."

Sen belki bilmiyordun ama bana gönderdiğin birçok mesaj bende gurur ve moral kaynağı olurdu. Yukarıdaki mesaj bunlardan yalnızca biriydi. Çalıştığım iş yerinde arkadaşlarıma gururla gösterirdim bu mesajları. Arkadaşlarım, derin bir oh! Çekerek;

"Helal olsun!." derlerdi.

İkinci yıl dolmak üzere. Bu süre içinde mesajlar, telefonlar hiç kesilmedi. Biraz ara verildiğinde içimizin yağı eridi.

Bugünlerde neler oluyor bilmiyorum. Belki yanılıyorum. Belki tüm bunlar vesvese. Ama son zamanlarda birçok mesajıma ya yanıt vermiyorsun veya kısacık bir yanıt alabiliyorum.

Neyin var kızım?

Şunu bilmeni isterim ki, eğer dersen ki bu sevgi mesajları bir doyuma ulaştı, kabul ederim. Ben kendimi mutlu eden böyle bir meleği hep içimde yaşatırım. Sevgin asla eksilmez, görüşmesek bile.

Veya başka bir sıkıntın var da bana söyleyemiyor musun tatlı kızım? Seni üzen bir şey mi var? Yoksa buna neden ben miyim?

İnan ki çok endişe ediyor ve çok üzülüyorum.

Anımsıyor musun, beni kıskanırdın. Başkalarına kızım deyişim seni nasıl da üzerdi.
"Ben babacığımı kimseyle paylaşmak istemiyorum."
derdin. Ben ise bunu duyduğumda ne kadar karışık duygular içine girmiştim. Bir yandan sevginin en güzel kanıtı olan bu kıskançlık beni mutlu ederken bir yandan da kalbimin bir parçası haline gelmiş olan kızımı üzmenin burukluğunu yaşamıştım.

Gözlerinden öpüyorum tatlı kızım.

Babacığın....

Kadir Tozlu

Edited by - Sevgipinari on 29/01/2003 14:03:55