Sanal ortamla tanışmam 8 yıl öncesine dayanıyor. Çok sayıda kişilerle tanıştım. Çok sayıda dostlarım oldu.

Kimisi zamanla kayboldu gitti, haber alamaz oldum. Ama kimisiyle dostluklar hep sürdü...
Çok duygulandığım anlar oldu. Çünkü ben sanal ortamı gerçek yaşamdan ayrı düşünmedim. İçimdeki şefkat boşluğunu sanalda doldurdum.

Sevinçler yanında acılar yaşadığım oldu. Hiç yüzünü görmediğim ama sevgisinin sıcaklığını kalbimin en güzel yerinde hissettiğim kişileri kaybetmenin acılarını yaşadım…

Zaman zaman hak etmediğim tavırlarla karşılaştım, deprasyona girdim. Doktorlarım bana interneti yasakladı…

Hepsine, hepsine katlandım ve bir görüşten asla vazgeçmedim…

SEVGİ DAĞITMAK

Bunu bir yol edindim…
Sevgi dağıttım hep…
Gruplara girdim sevgi dağıttım, web sitesi kurdum sevgi dağıttım…
Antoloji’de Sevgipınarı adlı grup kurdum, orada da aynı görüşü sürdürdüm,

SEVGİ DAĞITMAK…

Çok candan dostlar kazandım çok…

AMA
Halen kavrayamadığım bir şey var…
Neden bu nefret ???

Her zaman dost yanında düşman, sevgi yanında nefret kazandım…
Sevgi dağıttım sevgi yanında nefret kazandım,
Dostluk eli uzattım, dostlar yanında düşman kazandım...

Ben bunları hak ediyor muyum dostlarım? ? ? ?

Neden çok sevdiğim ve kendileri tarafından çok sevildiğimi sandığım kişiler bana yüz çeviriyor?
Sevgiye ihtiyacı yok mu milletin?

Sevmekle, sevgi dağıtmakla düşmanlıklar ve nefret kazanılıyorsa…
Kötü insanların bunca dost kazanmaları aynı nedenle midir?