Bir sevgi bağıyla bağlanmışların grubudur "Manolyalar" .

Şehirlerin uzaklıkları, kültür farkları kaybolmuş, bir sevgi yumağında birleşmiştir gönüller. Bir ailedir bu grup...

Bu grupta biri üzülürse herkes üzülür, biri sevinirse herkes sevinir...

Bu grupta sevgi ekilir, sevgi biçilir, üstelik katlanmış olarak.

Bu grupta "Bey", "Hanım" kelimeleri yürürlükten kalkmış, yerlerini "Abi", "Abla" veya yalın isimlere ve ayrıca sevgiyle özdeşleşmiş lakaplara bırakmıştır...

Burada her sabah "Günaydın!" yağmuruyla başlar, mesai bitimine kadar sürer sohbetler. Burada sohbetlerden kaçılamaz, kaçanlar çağırılır, uyuyanlar uyandırılır.

Burada küçük kırgınlıkların, yanlış anlaşılmaların giderilmesi için herkes seferber olur. Burada; "Ben gruptan ayrılıyorum!" demekle ayrılmak mümkün olmaz. Bu istekler genel kurul ve Manolya Tahkim Kurulu’ndan geri döner....

Burada biri hamile olabilir ama yalnız o bebek beklemez. O bebek tüm grubun canıdır. Gelinleri bebek bekleyen kalabalık bir ailenin mutluluğu gibi olur ortam o sırada...

Burada herhangi bir üye kafasına estiği bir zamanda içinden gelen tüm sevgi duygularını bir mesajla haykırır diğer üyelere. Bu mesaj tüm grubun sevgi duygularını adeta tetikler. Bir sevgi mesajı tufanı başlar, gün bitimine kadar sürer...

Bu grup yalnızca mesaj göndermez. Tüm grubun toplanması mümkün olmasa da bu grup zaman zaman toplanır, bazen İstanbul’da, bazen Ereğli’de, bazen İzmit’te, bazen de bu merkezlere yakın başka bir yerde. Bu buluşmalarda daha önce hiç yüz yüze gelmemiş kişiler bile sanki 40 yıllık dost gibi kaynaşırlar.

Bu grupta bulunduğum süre içinde çok güzel anılarım oldu. Sevgi dolu insanların sevgi dolu mesajlarının içinde buldum kendimi her gün.
Ben de o sevgi dolu insanların ve sevgi dolu mesajların bir parçası oldum çoğu zaman.
Hep mutlu olmaya ve hep mutlu etmeye çalıştım. Çoğu zaman da başardım veya öyle sanıyordum.
Bu güzel grup içinde bulunduğum ve çoğu tatlı, azı acı anılarımın bulunduğu ilk grup değil.
Bu grup ayrılırken hayal kırıklıkları yaşadığım, ama geriye bakıp düşündüğümde tatlı anıları anımsadığım ilk grup değil.

Ama bu grup birlikteliği sanal ortam dışına taşıran ilk grup oldu.
Bu grupta dostluklar sanal ortamdan aile ortamlarına taştı.
Bu grupta birliktelikler nikah salonlarına taştı.
Bu grupta birliktelikler İstanbuldere'ye, Hamsi Festivali'ne taştı.
Bu grupta acısı olanlara sanal ortamda manevi destek ve geçmiş olsun dilekleriyle yetinilmedi, hastane ziyaretlerine kadar gidildi.

Bu gruptakiler bana "abi" diye hitabederek beni mutlu etti.
Bu grupta içimde birikmiş kız evlat sevgisini de dışarıya taşırarak kızım yaşındaki manolyalara "kızım" diye hitabedebildim. İçimdeki şefkat boşluğunu doldurdum.

Manolyaların ağabeyi ve Sevgipınarı olmak bana sonsuz onur verdi.
Sizleri çok seviyorum Manolyalarım...
Sizlere bu siteden kucak dolusu sevgilerimi gönderiyorum....

Sevgipınarınız
14/12/2003
Güncelleme 17/12/2003