“Neden almadın ki? O bu gazeteleri ikinci defa satacak ve fazladan kâr edecek” dedi. Bunun üzerine ben söze girmiştim; “Bu bayî ile bir düşmanlığın mı var?” “Hayır.” “Öyle ise bana bir yarar sağlamayacak olan 3 tane gazeteden onun kazanç sağlaması neden seni rahatsız etti?” Bir yanıt verememişti komşum. Gerçekten de 4 adet gazetenin eve getirilmesi bana 1 gazete kadar yarar sağlardı. 3 adet gazeteyi hiç okumadan çöpe atmam gerekecekti. Hatta bu durumda gazete almak isteyenlere yeni gazeteler verileceği için sade bir vatandaş yerine gazete şirketi fazladan kazanacak, ayrıca ülkemizin orman zenginliğinden bir miktar daha kaybımız olacaktı. Düşünüp dururum bazen. Kendimize hiç yarar sağlamayacak bir eylemi yalnızca başkasına yarar sağlamasın diye yapmanın mantığı nedir diye. İçimizde sevginin önünü nefret mi tıkamıştır? Ne olurdu çevremizdeki insanların yararını da öncelikle düşünseydik? Ne kaybederdik bize yararı olmayandan onların yararlanmasını sağlarsak? Kendi mutluluğumuz gibi çevremizdekilerin de mutluluğunu istemek çok mu zordur? Nefretin yalnızca çevremize değil de bize de zararı olduğunu bilmek için psikolog olmaya mı gerek vardır? Nefret içimizde stres oluşturur… Kemirir içimizi… Hele de nefretler amacına ulaşmazsa daha da ağır strese, depresyona sokar bizleri. Sevmek… Ne güzel bir duygu… Yalnızca kendi rahatlığımız olmaz mutluluk kaynağımız. Çevremizdeki insanların mutluluğunu görmek de mutluluğumuza mutluluk katar eğer seviyorsak… Tüm bu getirisine karşılık hiçbir götürüsü yoktur sevmenin… Sevdiklerimizi mutlu etmek yalnızca hediyelerle, parayla olmaz. İçten ve sevgi dolu bir gülüş bile mutlu etmeye yeter insanları… Nefretleri çöpe atmanız, Sevgi ile kucaklaşmanızdır dileğim. Kadir Tozlu 20/01/2008 Sevgiler Dağıtmakla bitmez Azalmaz da... Sevgiden karşılık beklemeyin. Karşılıksız verilen sevgiler Katlanarak sizlere döner. Kadir Tozlu |
