KOMŞULUĞUN GÜZELLİĞİ
Olaylar gözlerimi yaşatır bazen.
Mutluluktan…
Eşim,
Yaşamımın anlamı,
İzmir’in en güzel kızı…
Aldığımız günlük gazetenin sağlık köşelerini mutlaka okur.
İlgilendiği yazıları keser saklar.
Hatta doktoru ile görüşmeye gittiğinde bu yazıları da beraberinde götürür.
Yine öyle yaptı…
Her zaman yaptığı gibi.
Ama bu defa kendi hastalığını kendi teşhis etti.
Yapılan tüm tetkikler gazete köşesinde bulduğu sonucu doğruluyordu.
“Bu kanser değil.” dedi doktor.
“Ama kansere dönüşebilecek bir oluşum. Bir an önce ameliyatla alınması gerekir.”
Böyle başladı hastane maceramız.
Hanımlar, hanımların olduğu koğuşta yatar.
Bizim evin tek hanımı oydu.
Yanında kalabilecek refakatçimiz yoktu.
Sağ olsunlar kardeşlerimin eşleri eşimin yanında kalmakta tereddüt etmediler.
Ama onların da sürekli kalacak durumları yoktu…
Komşulardan beni şaşırtacak derecede ilgiyle karşılaştım.
Komşular günlerinde aralarında konuşmuşlar ve sırayla refakatçi olmaya karar vermişler.
Bu kadar da değil. Arabasının anahtarını bana uzattı komşum.
“İstediğiniz kadar kullanabilirsiniz.” dedi.
Gözlerimi yaşartan, komşumla olan şu diyalogdu…
“Zahmet oluyor sizlere. Beni mahcup ediyorsunuz.”
“Olur mu Kadir Abi. Kızımın gelin arabasının sizin arabanız olduğu günleri unuttuğumu mu sandınız?”
Ben de unutmamıştım aslında.
Mutlu olduğum, asla unutamayacağım, anımsadıkça mutluluk duyduğum anılarımdan biriydi.
Gelin olacaktı komşumun çok tatlı kızı.
Gelin arabasının bizim arabamız olmasını teklif etmiştim.
Aslında ben çok mutlu olmuştum.
Görememiştim o zaman
Onların gözündeki mutluluğu.
Ama şimdi,
Bunu anımsatırken gözleri yaşarıyordu komşumun.
Böyle dostlarınız,
Böyle komşularınız olsun isterim.
Ev almayın,
Araba da almayın,
Komşular alın…
Ama
Anılarını söylerken gözleri yaşaran
Böyle komşular olsun.
Kadir Tozlu
28/09/2007
Eşimin bir ameliyat nedeniyle hastanede yattığı sıralarda
komşular tarafından gördüğümüz ilginin oluşturduğu duygular.
|