Yıllar su gibi akıp da geçse de,
O benim yine bebeğim olurdu
Bebeğimin büyüdüğünü,
Gül fidanım yeşerdiğini,
Asla kabullenemezdim
Saçlarına pelikler örerdim,
Kırmızı kurdeleyle.
Saçlarını süslerdim
Onu uyurken izlemek için
Başucunda durur
Ninniler söylerdim,

Yuvadan gitme vaktin geldiğinde,
Ellerine kınalar sürüldüğünde,
Gelin türküleri söylendiğinde,
Seni gözyaşına boğduklarında...
Ben de kızım.. ben de
Gözyaşına boğulurdum..
Sen hiç büyümezdin benim gözümde,
Hep bebeğim kalırdın
Gelinliğin duvara asılsa da,
Veda saati yaklaşsa da.
Babacığında ayrılık yarası,
Daha o zaman başlardı
Anneciğinin koynunda,
Hiç büyümeyen bebeği iken
O gün güneş, senin için doğardı.
Seni sevenler, senin yanında olurdu.
Beyaz gelinliği giydirirlerdi,
Başını duvakla örterlerdi,
Biricik babacığın,
Boynu bükük bir kenarda.
Gözyaşıyla bakakalırdı ardından.
Anacığının halini ise hiç sorma.
Dualarımız hep seninle olurdu.
Sen mutlu ol, yeter ki.
O zaten bir yere gitmeyecekti
Yaşayacaktı içimizde......

Bu şiir Ayşe Alioğlu’nun kızı için yazdığı Kızım adlı şiirden
esinlenerek kendi izinleri de alınarak düzenmiştir.

Kadir Tozlu
(14/11/2005)