Konu: Karşılıksız Sevmek Yazılma tarihi: 27/10/2002 16:15:46 Mesaj: Sevmek ve sevilmek. Biri diğerini anımsatan iki kelime. Sevmek de sevilmek de birer erdem işareti. Hemen hemen her zaman sevdiğimiz insan tarafından seviliriz veya bizi seveni biz de severiz. Bu böyle mi olmalıdır? "Onu seviyorum, çünkü o da beni seviyor" Bu gibi sözler doğru mudur? Asla kabul edemiyorum. Sevgi birşeye karşılık olmamalı. Bu sevilmek şeklinde bile olsa. Bir karşılık beklenen sevgiye sevgi denemez. Bu bir karşılıklı anlaşma gibidir. İlk okul yıllarımdaki bir olayı anımsarım hep; Giresun'un o yem yeşil fındık bahçeleri içinden geçerken gördüğümüz o rengarenk çiçeklerden koparıp öğretmenimize götürürdük. Öğretmenimiz buna çok memnun olur ve mutlu bir ifadeyle bizlere teşekkür ederdi. Öğretmenimizin bu derece memnun oluşunu asla anlam veremezdim. Bu çiçeklerin hiçbir güzel tarafını göremezdim. Birçoğu ya hiç kokmaz veya koksa da pek hoş bir kokusu bulunmazdı. O zamanlar öğretmenimizi asıl memnun eden unsurun o minicik ellerden kendisine uzanan çiçekler değil de kendisine çiçek yerine sevgilerini veren o minicik yürekler olmalıydı. Bir gün yine okula giderken öğretmenime vermek üzere bir çiçek koparmıştım bahçeden. Okula varmadan önce bir sınıf arkadaşım çiçeği benden istedi. Bunu öğretmenime vereceğimi söyledim fakat o da zaten öğretmene vereceğini söyleyince çiçeği ona vermekte bir sakınca görmemiştim. Daha sonra ablam elimde çiçeği göremeyince sordu, ben de o arkadaşıma verdiğimi söyledim. Öğretmene vermek istediğimi hatırlatınca zaten onun da öğretmene vereceğini söyledim. Ablam "Öyle miiii!" diye tepki göstermişti. Bu tepkiye bir anlam veremediğimi görünce "Öğretmenin gözüne o giriyor ama!" diye kısa bir açıklama da yapmıştı. Doğrusu bunu hiç düşünmemiştim. O güne kadar öğretmene verilen çiçeği yalnızca onu memnun etmek için vermiştim. Onun teşekkür etmesini bize karşı olan sevgisinin değil kendisinin memnuniyetinin ifadesi olarak düşünmüştüm. Bu gün yine sevgilerin bu anlamda olmasını düşünürüm. Sevmek için sevilmek gerekmediğini savunurum ama içimdeki kontrol edemediğim bir his bana hep karşı çıkar. Sevdiğim insanların bana ilgi göstermemesi beni hayal kırıklığına uğratır. Bunun yanlış olduğunu bilsem bile. Sevgisinden karşılık beklemeyen o minicik yüreğin şimdi yerinde olmasını ne kadar isterdim. Keşke tüm insanlar birbirlerini insan oldukları için sevseler. Doğayı kendilerine bahşettikleri için değil, doğa olduğu için sevseler. Tabi ki yaratıcılarını da kendilerine vereceği Cennet için değil yarattığı güzelliklere hayran olarak sevsek. Biliyorum bir hayal alemindeyim. Kendim bile sahip olamadığım bir duygunun hayranıyım. Keşke tüm insanlar bu duyguya sahip olamasalar bile hayranı olmayı deneseler en azından. Sanırım insanların günümüzden çok daha mutlu olduğu bir dünya içinde oluruz. Yanlış mı düşünüyorum? Kadir TOZLU
Yorumlar: Yorumda bulunan: dudaktan_kalbe
MUSTAFA AKDOĞAN Yorumda bulunan:
Sevgipinari Öncelikle içten bir şekilde abi hitabınız için çok teşekkür ederim. Ben yalnızca ideal bir durumdan söz etmiştim. Karşılıksız sevmeyi kişilerin başaramayacağını zaten kabul ediyorum. Benim görüşüme göre insanların sevgiden bir karşılık beklemesi ve sevgisinden beklediği karşılığı görememesinin yarattığı hayal kırıklığı bir bakıma her kişide az veya çok bulunan bir tür bencilliğinin sonucudur. Bu hissi ben de kontrol edemiyorum, ancak bunun yanlış olduğunu düşünüyor ve o nedenle o saf çocuk yüreğinin yerinde kalmasını arzu ediyorum. Öte yandan "o beni seviyor bende onu sevmeliyim" mantığını zaten kabul etmediğimi yazdım. Dolayısıyla bu konuda aramızda görüş farkı göremedim. Aslında dikkatle incelediğimde tüm yazınızda aynı görüşü paylaştığımızı görüyorum. Tüm güzellikler sizinle olsun. Kadir Tozlu Yorumda bulunan:
sinopnazo Merhaba Kadir Abi, Ben, hayatımda, karşılıksız seven bir kaç Bazen onlarla tartıştığım oldu. Bana gelince, sevginin bir emek işi olduğuna inanıyor, Emek ve zaman harcayıp, ilgimi eksik etmediğim bir sevgide, Sevgilerimle...
Yorumda bulunan:
UMURUMDA Sevgili Kadir, İnsan yalnızlık korkusunu yenmek için sever. Sevelim ki sevilelim. Demek ki
özünde çıkarcılık var. Ama olsun, bence en güzel yalan 'karşılıksız seviyorum'
demek. Sevgilerimle... Yorumda bulunan:
Sevgipinari Sevgili Nazan, Ne mutlu sana ki sevgisinde karşılık aramayan kimselerle de tanışmışsın. "Böyle insanlar kaldı mı ki" diyeceği geliyor insanın. Yukarıdaki yazıma yorumlar geldikçe eklemek istediğim küçük konular aklıma geliyor. Sevdiğimiz insanlara karşı küçük kusurları yüzünden yüz çevirmemeliyiz. Dostluk ve sevgi kolay oluşmuyor. Şu "küslük" olayını bir türlü kabul edemiyorum. İnsan insana nasıl küser? Benim anlamakta zorluk çektiğim aşağıdaki olayı da sizlere yazmak isterim; Geçtiğimiz yıllarda kendim hiç istemediğim halde, komşularımın ısrarı ile apartman yöneticisi seçilmiştim. İstemiyordum çünkü böyle bir sorumluluğu kaldırabilecek bir yapıda değildim. Nitekim düşündüğüm gibi 2 ay gibi kısa bir süre sonunda bu görevi bırakmak zorunda kaldım. Bu olaydan sonra çok samimi bir komşumuz (bir hanım) yüksek sesle ve kahkaha atarak yönetimin bu işi başaramadığını söylemiş. Birkaç komşum ve eşim duymuş. Bu olaydan sonra o komşuma küstüler. Küsmeyen tek kişi ben olmuştum. Beni kınayan komşularıma kısaca şunu söylüyordum "O bir insandır. Hepimiz sırasında başkalarını çekiştirmiyor muyuz? Lafın gelişi olarak söylemiştir. Onun şanssızlığı sizlerin kendisini duymuş olmanızdır". Olaydan birkaç ay sonra eşimi onunla barıştırdım. Yakın bir zamanda diğer komşularımla da arası düzeldi. Sevgili "Umurumda" rumuzlu arkadaş, yorumunuz için teşekkür ederim. İnssanlar sizin düşündüğünüz gibi yalnızlık korkularını gidermek için sevebilir ama sevgi yalnızca bununla sınırlı kaldığını sanmıyorum. Hiçbir zaman karşılaşmadığımız ve karşılaşmamız da mümkün olmayan kimseleri de çok sevebiliyoruz. Futbolcuları, sanatçıları, şu an aramızda olmayan Yunusları, Mevlanaları. Belki derin bir düşünüşle bunlara karşı olan sevgimiz de bir şekilde yalnızlığımızı gidermeye yönelebilir gibi düşünenler olabilir ama ben öyle düşünmüyorum. Ayrıca "Beni seviyormuş, o halde ben de onu sevmeliyim" sözü yanlış anlaşılmasın. Ben bizi sevmeyenleri bile sevmeliyiz, insanları bizi sevdiği için değil, insan olduğu için sevmeliyiz diyorum. Özellikle bizi seveni tabi ki seveceğiz. Sevgileriniz eksik olmasın dostlarım. Ama şunu bilin ki, sevmeyeni de sevmeyi başarabiliyorum. Ama ben de bir insanım, o nedenle yazık ki beni sevenleri sevmediğim de olmuyor değil bazan. Sevmeyeni de sevdiğiniz, seveni daha fazla sevdiğiniz günler sizlerle birlikte olsun. Kadir Tozlu
Canım benim... Senin o sevgi dolu yüreğinden bizler de unuttuğumuz sevgi ve şafkati hatırlıyoruz babam... Figen Meltem Ege-23.02.2009 Ne güzel bir anlatımla şair yüreğindeki sevgi genişliği olan paylaşımını sunuyor bizlere... TAM PUAN.KUTLUYORUM SİZİ. Çiğdem çakır-11.05.2008
|
