Sevmek...
Nefretlerden uzak olmaktır...
Sevmek,
En güzel duygudur...

Hepimiz severiz...
Sevdiklerimiz, sevenlerimiz vardır...
Ama nefretlerimiz de...
Sevmediğimiz, bir kaşık suda boğabileceğimiz kişiler de vardır...
Olmaması gerektiği halde...
Nefretleri de taşırız içimizde...

Bir dostun kendisi veya yakınları hasta olmuştur...
Veya bir afetle karşılaşmıştır...
Dost olarak görevimizdir yanında olmak.
Bunu yapmazsak ayıplanırız da...
Keşke derim ayıplanma korkusu olmadan,
onu sevdiğimiz için yanında olsak...

Hasta olan veya afetle karşılaşan kişi daha önce tanımadığımız biri bile olsa
bir duyum üzere onun yanında oluruz...
Bir dostluğa neden olur bu zor günler...
Dostluk güzeldir, başlatan neden üzücü bile olsa...

Sevmediğimiz, hatta nefret ettiğimiz kişinin başına gelse o felaketler...
İçimizi kemiren nefretler vicdan duygularımızı bastırır bazen...
"İyi olmuş" deriz...
"Beter olsun" deriz...
Ama bazen de tersi olur...
Vicdanımız ağır basar...
İçimizdeki iyilik duyguları nefretleri yener...
Düşmanımızın, nefret ettiğimiz kişinin yanında oluruz...
O da çok mutlu olur bizleri görünce...
Gözleri yaşarız çoğu kez...
Daha önce böylesi değerli bir dosttan nefret etmenin utancı yüzünden hissedilir...

Çok defa böyle bir olay nefretleri kalıcı olarak bastırır...
Nefretler dostluklara dönüşür...
Olması gereken de budur...
Nefretler olmamalı, dostluklar olmalıdır...
Birbirlerini çıkar için değil,
İnsan olduğu için sevmelidir
insan demeye layık olan bu varlık...

Buraya kadar hepsi güzel...
Mutlu bir bitiş var...
Veya öyle gibi...

Peki dostlar...
Bir güzel dostluğun başlaması için,
Nefretlerin bastırılması için...
Bir hastalık, bir afet neden bekleniyor???
Neden şu nefretin esiri olmamak için bunları bekliyoruz???

İnsanları sevmek için onların zor anlarını beklemeyelim...