FARKLI KİŞİLER-2

Yıllar geçti aradan. Bu gün bir elektronik mühendisiyim. İş yaşamında emekliliğim yaklaştı. İnternette Türk Telekom’un rehber sayfasına girmiş bakınıp dururken çocukluk arkadaşlarım aklıma geldi. O değerli arkadaşıma yıllardan sonra bir tatlı sürpriz yapmayı düşünerek ismini tüm Türkiye’de aradım, yok. Muhtemelen numarasını gizlemiş olabilir veya telefonu eşinin üzerine almış olabilir diye düşündüm. Pek de ümitli değildim ama orta okulun veda gecesindeki piyango çekilişinde kendisine balon çıktığı için sevinçle balonunu almaya koşan müdürümüzün kızı, tabi ki o değerli sıra arkadaşımın da kız kardeşi, o zamanlar 8-9 yaşlarında olduğunu sandığım o sempatik kızın ismi aklımdaydı. Rehberden ismini buldum. Telefon etmekte bir süre tereddüt ettim. Hanımlar evlenince soyadı değişeceği için bir isim benzerliği olması kuvvetle muhtemeldi. Buna rağmen telefon ettim. Oydu!.. O değerli sıra arkadaşımın kız kardeşi. Hemen kendimi tanıttım ve tabi ki öncelikle arkadaşımı sordum. Çok üzücü bir haber aldım. Arkadaşım, yaklaşık 6 yıl önce Giresun’da bir trafik kazasında yaşamını yitirmişti.

Çok üzüldüm. Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim. Sonra arkadaşımın ağabeyi –ki bizden bir sınıf önde okurdu- oradaymış. Onunla görüştüm. Babaları, yani müdürümüz de yaşamını kaybetmiş. Anneleri olan Türkçe öğretmenimiz de evdeymiş. 9 yıl önce ayağı kırıldığı için koltuk değnekleri yardımıyla yürüyen öğretmenimle de görüştüm. Çok duygulandı, tabi ben de.

- Sizlerin sadakatiniz beni yaşatıyor oğlum dedi.

Zaman zaman düşünürüm o iki farklı kişi ve karakteri. Biri kendisini ele vermemek için suçunu kendim üstlendiğim halde olaya umursamaz bir tavırla yaklaşan bir arkadaşım, diğeri belki de hiç suçu yokken öğretmen karşısında zor durumdan kurtulmak için kendisini ele verdiğim, öğretmen ve sınıf karşısında mahcup duruma düşen, çok ama çok değerli arkadaşım. Öyle ki bunu hangi şartlarda yaptığımı çok iyi kavramış ve olayı hiç sorun yapmamıştı. Orta okul yaşının henüz olgunlaştırmadığı bir yaşta. Ve şimdi bu çok ama çok değerli arkadaşım... Nur içinde yatsın. Mekanı Cennet olsun.

Kadir Tozlu
09/01/2002
Ümraniye

Güncelleme; 25/02/2002

Bu gün kurban bayramının dördüncü günü. O değerli Türkçe öğretmenimi eşimle birlikte Etiler’deki evinde ziyarete gittik. 35 yıldır görüşemediğimiz öğretmenimiz yaşlı ama yine 35 yıl önceki sevecen ve konuşkan tavırları aynen duruyor. Oturduğum sırayı, numaramı anımsıyor. Daha birçok kişiyi. Numarasını ve ismini anımsadığı bazı kimseleri ben bile anımsayamadım.

Eskilerden, oğlundan, kızından, eşinden ve tabi ki en çok da merhum, oğlundan, o değerli sıra arkadaşımdan söz etti. Öğretmenlerden söz etti. Bu değerli öğretmenimi ziyaretimde yaşadığım bu heyecanı defalarca yaşamak isterim. Orada sözünü ettiği diğer öğretmenlerimi de bulabilirsem onların da değerli ellerini öpmek isterdim.

Allah nasip ederse.

25/02/2002
Ümraniye

Ramazan bayramında da bu değerli öğretmenimi evinde ziyaret etmeyi ihmal etmedik. Yine çok duygulandı. Yaklaşık bir yıl önce getirdiğimiz çicek masının baş köşesinde duruyordu. Çok değer veriyormuş bu çiçeğe. O çiçeği kendi oğlundan armağan gibi düşünüyormuş. Bana "Sen de oğlumsun!" derken benim de, onun da eşimin de gözlerimiz yaşarıyordu. İzmirli hemşehrisi olan eşimi çok sevdi. Çok sıcak sohbetler ettiler. Ayrılırken çok duyguluydu. "Sizleri hep bekliyeceğim, burası sizin eviniz" diyordu.

10/12/2002
Ümraniye

Bugün yılbaşı arifesi. Tüm dostlarımın yeni yıllarını kutluyorum. Kimisine e-kart gönderiyorum, kimisine cep mesajı ve kimisini de telefonla kutluyorum. Artık eskisi gibi tebrik kartı göndermiyoruz.

Eski öğretmenlerimi unutmuyorum bu arada. Yine o Türkçe öğretmenim. Yine çok duygulandı. İlk sözü "Oğlum!" oldu. "Çiçeğiniz yine baş köşede. Sen benim oğlumsun. Allah ne muradın varsa versin..."

Eli öpülesi öğretmenlerimiz. Allah bunların muradını bizden daha önce verir.

31/12/2002
Ümraniye

Kadir Tozlu
14/01/2003