O, halkının kurtuluşu için kendisini feda etmiş bir kahramandır…
O bir bayraktır ülkesindeki dikta rejimine karşı savaşım verenler için.…
O benim aslan oğlumdur kendisiyle gurur duyduğum.…

Şiirlerinden tanıdım kendisini. Yorumlar yazdım şiirlerine. Özeline de yazdım. Bu yalnızca 21 yaşındaki gencecik, ama gönlü ve cesaretiyle büyük, şair ruhlu insana “oğlum” demek geldi içimden.

Duygulandı bu güzel insan. Beni bir manevi baba bildi ve benim için “Süper Baba” adlı şiiri yazdı.

İstanbul’un Küçükçekmece semtinde oturuyordu ama görüşme fırsatımız olmadı. Buna karşılık öylesine baba oğul olduk ki onunla, ancak yaşayanlar bilir….

Kendi yaşamı, yakınları, yoksul kişileri konu alanlar dışında ülkesindeki dikta rejimini yeren şiirleri de vardı. Şiirlerini yorum almak için sevdiği kişilerin özellerine gönderirdi. Tabi ki benim de… Herkes gibi ben de görüşlerimi yazardım.

Ülkesine döndükten sonra daha seyrek yazışabildik ama aramızdaki baba-oğul ilişkisi sürdü. Boş durmadı ülkesinde. Anladığım kadarıyla öncelikle babasının hapisten kurtulması için çok çaba harcadı. Öyle ki, İstanbul’da kazandığı tüm parayı bu iş için harcamıştı.

Son zamanlardaki yazışmalarımız baba-oğul bağımızı öylesine güçlendirdi ki anlatılamaz. Bana yazdığı 18 Ağustos 2006 tarihli mesajı sizlerle paylaşmak isterim;

“Baba estafurullah, ben sana kusmushum... benim hududum ne sana karshi sayqisizlik yapayim, aklindan bile gecirme... Azerbaycana gelince eyer gelirsen baba kollarimda dolashdiririm seni bu odlar yurdunu, inan bana baba Bakuyu titretirim mutlu olman icin. Her zaman icin icimde bir umut olucak birgun Odlar yurduna geliceksin, o nurlu ayagini bu topraga basicaksin diye. Shire gelince baba cok mutlu oldum, lutfen hic zaman kayb etme, hemen kayd et. hersheyi unut baba mutlu kal hep, benimle ilishkiyi kesme, harbi sen beni unutsan bile, ben sana kalbimden mesajlar aticagim...”

İşte böyleydi benim Aydın oğlum.

Ülkesindeki rejime karşı yalnızca yazdığı şiirlerle değil, eylemleriyle de savaş veren Aydın oğlum, bu savaşımında sağlığını yitirmişti. Son mesajında yaşam umutlarını kaybetmişti. Kendisine yurt dışında tedavi ettirilme teklifi olmasına karşın kendi ülkesinde ölmek istediğini yazıyordu.

Ona Allah’tan ümidi kesmemesi ve olanak varsa yurt dışına tedavi için gitmesini önerdim. Hatta bununla da kalmadım, sanal çevremden bu konuda yardım istedim. Onların mesajlarını da kendisine ilettim. Bu mesajlar kendisine ulaştı mı bilmiyorum ama bir süre sonra yurt dışına (İran’a) gittiğini duydum. Bir süre sonra da ölüm haberini aldım…

O bir şehit. Halkı için kendisini feda etti ve bu savaşı verenlere bayrak oldu. Onunla gurur duysam da, ölümüne üzülmediğimi söylesem de kendi kendimi kandırıyorum.

Neden artık yazmak zor geliyor bana?

Bir şey var ki vicdanımı rahatsız edip duruyor. Doğru yaptığımı düşünerek yapmıştım ama bundan emin değilim. “Ülkemde ölmek istiyorum” diyen Aydın oğlumu yurt dışında tedavi olması için ikna etme çabalarında haksız mıydım acaba?

Son isteği olan ülkesinde ölme isteğine kavuşamadın...
İçim yanıyor oğlum...
Keşke senin yerine benim canımı alsaydı Rabbim…
Gerçi senin açtığın yolda yürüyecek nice Aydınlar çıkar ama…
Yine de senin yaşamanı isterdim…
Öyle olmasa bile kendi ülkende ölmeni…

Nerelerdesin oğlum?…
Dualarımı, sevgimi hissediyor musun?
Sevgin içimde hep yaşayacak oğlum…
Yaşadığım sürece seni asla unutamayacağım.