Bir melekti tanıdığım,
Turuncu ailesinden…
Dedi bana “Babacığım”
İçim sevgisiyle doldu
Hissettim ta derinden

Belki öz baba olamasam da
Sevgiyle bağrıma basamasam da
Saçlarını okşayamasam da
Sevgi pınarım taşar sevginden

Sen ağlama, kıyamam
Bir damla göz yaşına
Bilemedim Asu kızım
Bilemedim babasızlığını
Ama hissettim kızım
İçindeki derin sızını

Şefkat boşluğumu doldurdun
Sevgi pınarıma taht kurdun
Özlemime deva oldun
Şüphen olmasın ki kızım
Seni çok seviyorum…