GÜLLÜ

Sana bahetmeye fırsatım olmadı, geçenlerde tabiri caizse, izlemeyi hiç düşünmediğim bir filmin ortasına pat diye düştüm. Nasıl olduysa, ruhumun penceresi açık kalmış. Kader, durup dururken bir köpeği bana ögretmen kıldı. Ben bu dar kafalılıkla bir köpeğin öğrencisi yine olmazdım da, dedim ya, canım çerçevesinden çıkmak istedi herhalde. Kuvvetli bir rüzgar vursun da, şangır şangır insin diye bekledi. Ki, bir daha hiç kapatamayayım o pencereyi. Sana da senden habersiz böyle şeyler olur mu?

Kahramanımın ismi Güllü. Kemik rengi, 60 kiloluk bir karabaş kangal. Boyu yaklaşık 80 cm. Siyah bir maske takıyor. Ağzı, burnu, kulakları simsiyah. Postu sık ve kısa tüylü. İki metrelik duvardan aşabilen, amansız bir hayvan. Komşumun köpeği diyeceğim ama pek de komşuluk yapmadım sahipleriyle. Evleri bahçeli olduğu için gelirken geçerken, bazen de balkondan aşağı bakarken köpeği görüyorum. Aslında pek bir şey görmüyorum. Çünkü sadece havlamasından ne kadar rahatsız olduğumu düşünüyorum sürekli. Güllü ile evin beyi ve çocuk ilgileniyor. Hanıma daha çok sempatim var, köpeğe karsi mesafesini koruyor. Bir kere bile bana köpeğin başını okşarken yakalanmadı. “Zavallı, azgın koca ile yaramaz bir çocuğun esiri oldu kadıncağız.” diyorum kendi kendime. 12 enik şefkat damarlarımı kabarttı. Bahçelerinin önünden geçerken 12 tane enik görünce birden şefkat damarlarim kabardi. Demek tamamen kurumamışım. Ortalıkta görünmüyor ama belli ki Güllü doğurmuş. Yavrulara ilgi gösterebilirim. Çünkü bu kör, sağır, minicik hayvanlardan bana zarar gelmeyeceğinden eminim. Görüyor musun sevgisizliğimin kaynağı korkuymus. Neyse bakışlarımdaki ışığı yakalayan karı koca beni evlerine davet etti. Ancak onların gözlerinde sevinç değil endişe vardı. Bir doğum kutlamasından çok teselli bekliyorlardı sanki. Çok üzüleceğimden emin bir şekilde Güllü çok hasta dediler. Hakikaten, kendimden hiç beklemezdim, birden çok üzüldüm. Yavrularla birlikte kulübeye girdik. Güllü yatıyordu. Ama beni ürküten azgınlığından eser kalmamıştı. Çok bitkindi, sanki bir savaştan çıkmıştı. Birden oğlumun doğduğu gün geldi aklıma, Güllü'ye gülümsedim. Komşularıma göre ise doğum yorgunluğu değildi bu. Güllü ayağa kalkamıyordu.Yavrularını üzerine koydular. Çocukları demin emiyordu onu. Acı çektiğini anlayınca biraz dinlendirmek istedik, çocukları ayırdık ama daha çok acı çektiğini gördük bu sefer, geri getirdik dedi adam. Anlattığına göre çocukları yanından alınınca, yerinden kalkamadığı için onları gözleriyle takip etmek istemiş Güllü. Boynunu bir sağa bir sola çevirmeye çalışmış. Çırpınmış ama kaldıramamış basini. Eniklerden çocuk diye söz etmesi, içimdeki tıkacı söktü attı, bir dalga kabardı, ağzımdan çıktı Güllü'ye aktı:

Canım benim. Tıkanıklığımı gideren çocukları kelimesinin onuruna, artık adam değil ismini söylemeliyim. Sezgin Bey. Eşi Hülya Hanım, kızları Yağmur, artı 12 köpek çocukla Güllü filminin tam ortasına düştüm. Üstelik izlemeyi beklerken oyuncu oldum. Sezgin Bey, biraz sonra Güllü’yü ayağa kaldırmaya çalıştı. Kızcağız tak diye yere düştü. Durum vahimdi. Acile kaldırmamız gerekiyordu. Yağmur, çocukları alıp eve gitti. Biz Dışkapıdaki Veterinerlik Fakültesinin yolunu tuttuk. Hekimi beklerken Sezgin Bey tahmini söyledi: Güllü’nün süt kanalları tıkandığı için memeleri taşlaştı, bütün vücuda iltihap doldu. Hülya Hanım, normal şartlarda Güllü’nün çok huysuz olduğunu anlattı. Başka köpekleri umursamaz, başka insanları yanına yaklaştırmazmış. Varsa yoksa sahibiymiş onun için. Bu üçüncü doğumuymuş Güllü’nün. Lohusalık dönemlerinde daha da hırçın olurmuş yabancılara hele de kedilere karşı.

Hastamızı masaya yatırdık. Odada başka hastalar da var. Dört kedi, dört ayrı masada kendilerinden geçmiş bir halde yatıyor. Kediler de inliyor, bizim Güllü de. Güllü onlara müdahale etmedi, hırlamadı, sataşmadı, “Anlıyorum sizi” der gibiydi. Hekim, köpek babasının teşhisini onayladı: Süt kanalları tıkanmış, evet. Nesterle dalarak akıtmamız lazım iltihabı. Hepimiz E ne duruyorsunuz öyleyse? der gibi baktık. Hekim, zor bir seçim yapmamızı istiyordu. Ameliyat ederim; ama anestezi yaparsak yavrularını emziremez. Vücut kimyası bozulacak çünkü. Narkozsuz ameliyata razı mısınız? Ben hemen atıldım: Çocukları biberonla besleyemez miyiz? Güllü’nün memelerinin yarılırken çekecegi ıstırabı düşünüyorum. Sezgin Bey dedi ki: Çocuklar daha üç günlük. Anne sütünden başka bir gıda alamazlar. Ağızlarına biberon girmiyor bunların, içemiyorlar. Daha önce denedik. Süt ciğerlerine gidiyor, ciğerler süt topluyor, ölüyorlar çocuklar.

Hem anneyi hem çocukları kurtarmanın tek yolu Güllü’nün acı çekmesiydi.
“Bağlayin.” dedi doktor.
“Sahibi benim. Yanımda uslu durur. Bağlamayalım.” dedi Sezgin Bey.
“Koskoca kangalı bağlamadan ameliyat edemem. Olmaz, bağlayın.” dedi doktor.
“Bana güvenin. Şu anda ona iyilik yaptığınızı biliyor. Sesini çıkarmayacaktır.” dedi Sezgin Bey.

Memelere nester vuruldu. İçinden kan, cerahat, bozuk, pis süt aktı. Sivilce sıkarken bile insanın canı nasıl yanar bir düşünsene. Güllü, babasını mahcup etmedi; ama mahzun etti. Bir saat boyunca sessiz sessiz agladı. Bir köpeği ağlarken gördün mü? Yetişkin bir kadınla bir erkeğin bir köpeğin gözyaşlarını ağlaya ağlaya nasıl sildiğini hiç gördün mü? Görmediysen ne gördün sen hayatta, söyle ne gördün? Sezgin Bey, Güllü’nün ağzına elini götürdü, okşadı. Dişleri kenetlenmiş hayvanın, belli ki bağırmamak için kendini sıkıyor. Doktor, bağırsaklarına kadar boydan boya içi oyulmuş hayvana batikon sıktı. Tentürdiyot gibi bir şey. Tekrar korkunç bir pislik aktı içerden dışarı.

“Bir genel muayene yapalım.” dedi doktor. Bir bakıldı ki altta, bacaklarının arasında, tüylerinin altında bir büyük yara daha var. Bir saat da o bölgenin ameliyatı sürdü mü? Bu yaranın da içine toz, toprak, cam kırıkları dolmuş. Güllü bir saat daha ağladı sessizce. O ağladı Sezgin Bey ağladı. O ağladı Hülya Hanım ağladı. Ben ağlayamadım. Hastamızı eve götürdük. Ayağa kalkacak hali yok. İttifakla kulübesine koyamayız kararı alındı. Göz önünde bulunmalıydı. Çocukları, açık yaraları zedeleyebilirdi. Yere serecek bir örtü bulunamadı. Perdelerden biri söküldü, halının üstüne yayıldı. Güllü üstüne yatırıldı. Nasıl olsa çişini yapmak için kalkamaz, bari buraya rahatça yapsın diye düşünüldü. Teker teker yavruları memelerin üstüne koyuldu. Güllü ameliyattan yeni çıkmış olmasına rağmen bir saat onları yaladı, öptü. Ama acı çekmeye devam etti. Bir yandan ağlıyordu. Biraz dinlensin diye yavruları biraz ayırıyoruz, yerde sürünerek yanlarına gidiyor, bize “Niye alıyorsunuz onları benden?.” diye ters ters bakıyor. Resmen, zorla emziriyor onları. İnliyor, ağlıyor; ama dünyaya getirdiği varlıklara karşı görevini de yapmaya devam ediyor. “Hastayim..” deyip çekilmiyor bir tarafa. İnsanın kalbi yerinden fırlamak ve gidip biraz da Güllü’nün içinde atmak istiyor. Çocuklardan birine Kader adını vermişler. En küçüğü, en güçsüzü diye. Bakıyoruz anneleri bilhassa onu emziriyor.

Artık inlemelerine dayanamayacağımı anladım, izin isteyip evime geçtim. Sonrasını bana şöyle anlattilar:

Güllü’nün başucunda hepimiz uykuya dalmışız. Sabah saat 6.00’da bir iniltiyle uyandık. Güllü yok. Yavrular ağlıyor. Sürüne sürüne tuvaletin kapısına gitmiş, sanki “Açın, çişim geldi..” diye inliyor. Durumu o kadar ağır olmasına rağmen yattığı yerde çişini yapmak istemiyor. Göğsünü kaldırıp ayağa diktik ki rahatça yapsın. Bu arada o haliyle 12 çocuğun birden boşaltımını sağlamış, onları temizlemiş tek tek. Güllü’nün ailesinden ögrendiğim kadariyla anne köpekler, yavrularini dogumdan sonra 15 gün boyunca karinlarina masaj yaparak tuvaletlerini yaptirirmis. Yaptırmazsa henüz boşaltım sistemleri çalışmayan yavrular ölürmüş; çünkü dışkı bağırsaklarında donar kalırmış. Düşünebiliyor musun?

Güllü’deki şu fedakârlığa bak. Nasıl güzel oynuyor ona verilen rolü. Nasıl kaytarmadan oynuyor? Nasıl sevgiyle oynuyor? Kaç insan böyle bir ameliyattan çıkar da “Getirin çocuklarımı da bakayım.” der? Tuvalet faslından sonra Güllü kulübesine sürünerek gitmiş. Fedakârlık nesneleri de yanına götürülmüş. Karı koca o kadar ısrar etmişler Güllü’yü evde ağırlamak için, yok istememiş hanımefendi. “Sanki ‘artık size daha fazla zahmet vermeyeyim’ der gibiydi” dedi Sezgin Bey.

Birkaç gün, dayak yemiş gibi kendime gelemedim. Bu kadar duygu yoğun bir hikayem hiç olmamıştı. Her gün gidip Güllü’yü ziyaret ettim. Hülya Hanım, daha önce bir kez bile Güllü’nün başını oksamamışken, bu olaydan sonra köpek delisi olduğunu söylüyordu.

Kıssadan hisseyi Sezgin Bey çıkardı: Sevgi, Allah'ın bütün yaratıklara verdiği bir cevher. Biz, şu veya bu etkilerle onun üzerini kapıyoruz. Onu yüzeye çıkarmak varken iyice diplerimize itiyoruz, ondan uzaklaşıyoruz; ama içimizde bu sevda var. Hayvanlarınki ise durması gerektiği yerde duruyor, üstü hep açık, hep kullanıma hazır. Yaratan, kendimizi çoğaltmamıza aracı olma ruhsatı veriyor bize. Elbette oluşmasına aracılık ettiğimiz yaratığın ruhsal himayesini de unutmuyor. Köpek, insana özgü hırslarla kirlenmediği için, en basiti, postundan başka elbise, sokağından başka tatil istemediği için görevini unutmuyor. Onu özünden alıkoyacak bir şeyi yok. Ona verilen yaratıcının yaratma organı gibi davranma görevini her ne pahasına olursa olsun unutmuyor. Çünkü kendisi yok, O var. Bu yüzden replikleri hep ezberinde.

Akşam üstleri iş dönüsü onları ziyaret ettiğimde, ailenin her akşam toplanıp, köpekle beraber topluca ağlayışlarını hatırlayıp, Güllü’nün sırf çocukları için ölüme direnişini bir daha bir daha anlatıp ağlayışlarını hep boğazımda bir düğümle dinledim. Hayata teslimiyetin bu katıksız örneğiyle beni buluşturan kadere şükrettim. sevgiler...

Kaynak bilinmiyor