5-6 yaşlarımdaydım. İlkokula henüz başlamamış olmakla birlikte ağabeyimin okulunun da
katıldığı 23 Nisan töreninde bana bir gelinlik kıyafeti giymiş ve benden büyük ağabey
ve ablalarımla birlikte törene katılmıştım. Annemin diktiği gelin kıyafetinin yakasında
ve kısa olan kollarının kenarlarında açık pembe güller vardı ve aynı güllerden başıma bir
de taç takmışlardı. Pek şirin olmuş olmalıyım ki herkesin benimle ilgilendiğini ve ne
güzel bir gelin olduğumu söylediklerini hatırlıyorum. Şarkılar, bayraklar, balonlar,
danslar herşey çok güzeldi ta ki her Nisan ayında İç Anadolu'da görülmesi mümkün olan bir
şey olana kadar. Yağmur ... Nasıl oldu bilinmez birden bire yağmur yağmaya başlamıştı ve
tören alanının az önceki düzeni karmaşaya dönüşmüştü. Herkes oraya buraya koşuşturmaya ve
yağmurdan korunmaya çalışıyordu. Şaşkınlığımın korkuya dönüşmesi uzun sürmedi. Tuvaletim
de gelmişti. Stadyumun ortasında öylece duruyordum koşan çocuklar, yağmur, soğuk ve
çişim :) ... Gözyaşlarım yanaklarımı yağmur ve tutamadığım tuvalet ihtiyacım...
ıpıslaktım, kollarım, bacaklarım çıplaktı ve üşüyor ağlıyor, ağlıyordum. Tam o
sırada birisi beni kaptı ve kucağına aldı, hırkasına beni sardığı halde hızla koşmaya
başladı. Yine ıslaktım ama artık üşümüyordum. Yüzüm göğsünün sıcaklığıyla ısınmıştı
ve... ve o güzel koku beni rahatlatmaya yetmişti. O sırada annannemin sesini de duydum.
Bundan sonrasını hatırlayamıyorum. Ama o günü düşündüğümde hemen belleğimin derinlerinden
çıkıp gelen o sıcak teni ve kokuyu hatırlarım.
Annemin teni hep sıcacıktır ve pudra gibi bir kokusu vardır. Bu koku eğer bir yerlerde
üretilip satılsaydı hemen gider alırdım. Çünkü; bu koku benim için bir koku olmaktan
öte huzur, güven, sığınak gibi çağrışımlar, anlamlar içerir. O benim annemin kokusudur
ve bu kokunun bir benzerini henüz bulamadım. Bir anne olduktan sonra anneliğin anlamını
çok daha iyi anlıyor ve oğlum için yapabileceğim pek çok şeyin başında, en iyi şeyin O'na
sımsıkı sarılmak olduğunu gayet iyi biliyorum.
5-6 yaşlarımdaydım. İlkokula henüz başlamamış olmakla birlikte ağabeyimin okulunun da
katıldığı 23 Nisan töreninde bana bir gelinlik kıyafeti giymiş ve benden büyük ağabey
ve ablalarımla birlikte törene katılmıştım. Annemin diktiği gelin kıyafetinin yakasında
ve kısa olan kollarının kenarlarında açık pembe güller vardı ve aynı güllerden başıma bir
de taç takmışlardı. Pek şirin olmuş olmalıyım ki herkesin benimle ilgilendiğini ve ne
güzel bir gelin olduğumu söylediklerini hatırlıyorum. Şarkılar, bayraklar, balonlar,
danslar herşey çok güzeldi ta ki her Nisan ayında İç Anadolu'da görülmesi mümkün olan bir
şey olana kadar. Yağmur ... Nasıl oldu bilinmez birden bire yağmur yağmaya başlamıştı ve
tören alanının az önceki düzeni karmaşaya dönüşmüştü. Herkes oraya buraya koşuşturmaya ve
yağmurdan korunmaya çalışıyordu. Şaşkınlığımın korkuya dönüşmesi uzun sürmedi. Tuvaletim
de gelmişti. Stadyumun ortasında öylece duruyordum koşan çocuklar, yağmur, soğuk ve
çişim :) ... Gözyaşlarım yanaklarımı yağmur ve tutamadığım tuvalet ihtiyacım...
ıpıslaktım, kollarım, bacaklarım çıplaktı ve üşüyor ağlıyor, ağlıyordum. Tam o
sırada birisi beni kaptı ve kucağına aldı, hırkasına beni sardığı halde hızla koşmaya
başladı. Yine ıslaktım ama artık üşümüyordum. Yüzüm göğsünün sıcaklığıyla ısınmıştı
ve... ve o güzel koku beni rahatlatmaya yetmişti. O sırada annannemin sesini de duydum.
Bundan sonrasını hatırlayamıyorum. Ama o günü düşündüğümde hemen belleğimin derinlerinden
çıkıp gelen o sıcak teni ve kokuyu hatırlarım. 
